معبود من! اگر تو محرومم کنی، کیست که روزی‌ام دهد و اگر تو خوارم نمایی، چه کسی یاری‌ام خواهد کرد؟
معبود من! از غضب تو و فرود آمدن خشم تو به تو پناه می‌برم.
معبود من! اگر من شایستگی دریافت رحمت تو را ندارم، از تو سزاوار است که با گشایش پهناورت، بر من ببخشایی.
معبود من! اگر از من درگذری، چه کسی از تو شایسته تر به گذشت می‌باشد و اگر عمرم به سر رسیده باشد و هنوز عملم موجب نزدیکی به تو نشده باشد، اقرار به گناهانم را نزد تو، وسیله و دستاویز نزدیکی به سمت تو قرار می‌دهم.
معبود من! همانا گناهانم را در دنیا پوشانیدی و من به این پرده پوشی در آخرت محتاج‌ترم. همانا در دنیا حتی نزد بندگان شایسته‌ات نیز گناهانم را فاش نکردی؛ پس در روز قیامت، نزد آنها که شاهد می‌باشند، رسوایم مکن.
معبود من! آن که تو را بشناسد، ناشناخته نخواهد ماند و هر کس به تو پناه آورد، به یقین، خوار و بی‌مقدار نخواهد گشت و هر که را تو به وی رو نمایی، به آقایی رسد.
پروردگارا! وارستگی کامل، موهبتم فرما و دیدگان دل ما را به فروغ نظر به خودت، روشن ساز تا دیدگان دل ما، حجاب‌های نور را از میان بردارد و به معدن عظمت متصل شود و جان‌های ما همچون شعاع، به خورشید عزّ قدست آویخته گردد.
قسمتی از مناجات شعبانیه